/ Yerleşimler

    Gemerek Merkez/Genel Bilgiler

Genel Bilgiler|Tarih |Kültür/Sanat |Turizm |Ulaşım |Ticaret Ekonomi |Nufus |Günümüzden |Haber/Duyuru |Konaklama-Hizmetler-Tesisler |  |İzbırakanlar | Mimari-Konaklar | Çeşmeler | Gemerek Şiirleri | Anılar | Edebiyat-Kitap,Sinema-Tiyatro,Gösteri Sanatları, Müzik/Yerel sesler,Resim-Fotoğraf,Plastik Sanatlar  Bilgi Güncelleme'u...©

ANILARDA GEMEREK Kemal GÜNGÖR/ Bir Köy Öğretmeninin Anıları SivasHaber s-45 -2000 ''Yeğenim, çalınacak at herhangi bir at değil, Rus Kraliyet atı olacak.'' Dedi. Aslında Gemerek'in öyküsü de ilginçtir. 1920'lerde Gemerek'in nüfusun yarısı Türk, yarısı da Ermeni imiş. Ermenilerin, yüzde sekseni zengin tacirlermiş. Türkler ise, büyük çoğunluğu fakir olan köylülermiş. Burası belediye ile yönetilirmiş. Zaman zaman iki taraftan da belediye reisi seçilirmiş. Birbirlerinin dinlerine saygı gösterirlermiş. Ermeniler Samsun limanına gelen gemilerden mal alırlar, bunları kervan denen yirmi, otuz at, katır ve eşeklere taşırlarmış. O devirde Mülazım Hasanağa Gemerek'te şube reisi olarak çalışıyormuş. Gemerek'in ticari yapısı onu da etkilemiş. Çünkü o devirlerde Sivas, Kırşehir, Yozgat, Kayseri toptan mallarını Gemerek'ten alırlarmış. İlerde Gemerek'in il olacağı düşünülürmüş. Birinci Cihan Savaşından önce Gemerek, İç Anadolu'nun ticaret merkezi imiş. 1. Cihan Savaşı başladığı zaman işler bozulmuş. Kurtuluş Savaşı sırasında doğuda Ermenilerin ayaklanmasıyla, Gemerek ermenileri de ayaklanmış. Savaş sırasında Gemerek yakılmış, yıkılmış. Ermeniler göçmüşler. Kalan halk perişan olmuş. O dönemden sadece bir okul kalmış. O dönemin hareketli ticaret merkezi sayılan Gemerek küçülmüş ve yıllarca da öyle süregelmiş. 1950'de ancak ilçe olabildi. Hatta ilçe olabilmesi nedeni ile bir tören düzenlendiğinde, ben de o törene kendi yazdığım bir şiirle katılmıştım. Büyükdedemizin kararı ile Gemerek'te kalan aile, geçimini yine ticaret ile kazanmaya çalışmış. Cumhuriyetin ilanından sonra, 1930'lu yıllarda Gemerek'te kalan tek okulda öğrenim verilmeye başlanmış. Yetişen gençlerin ancak yüzde üçü ilkokuldan sonra ortaokul veya liseye devam ediyordu. Onlar da zaten zengin çocukları idi. O dönemde açılan askeri okullarla, ziraat, sanat okullarına halktan orta gelire sahip ailelerin çocukları gidiyordu. Sayı olarak katılım çok azdı. Halk tembelleşmiş, bir lokma bir hırka misali olana şükredip, yaşayıp gidiyordu....

©